05-Dec-2021, 12:58 PM
(05-Dec-2021, 11:42 AM)PietV* schreef: Artikel 185 WVW 1994 is bijzonder civiel recht dat is ingevoerd in het bijzonder strafrecht wat de Wegenverkeerswet 1994 feitelijk is. Wanneer een bestuurder van een motorrijtuig bij een ongeval betrokken raakt zal hij of zij verantwoordelijk worden gehouden voor de schade aan een ander toegebracht. Uitgezonderd van schade, door een motorrijtuig toegebracht aan loslopende dieren, aan een ander motorrijtuig in beweging of aan personen en zaken die daarmee worden vervoerd.
Het juridisch "voordeel" voor de verkeersdeelnemers die geen motorrijtuig besturen is, dat de eigenaar, houder van het motorrijtuig of de opdrachtgever voor de bestuurder, moet bewijzen dat het ongeval is te wijten aan overmacht. De zogenaamde omgekeerde bewijslast.
Ook bij een verkeersovertreding van de "zwakkere verkeersdeelnemer" zal bewezen moeten worden dat de bestuurder van het motorrijtuig alles heeft gedaan om een ongeval te voorkomen. Maar dat je altijd je schade krijgt vergoed is niet juist. Ook overmacht wordt bewezen verklaard.
Je doet aan bangmakerij.
Veel fietsers die schade hebben nemen geen vervolgstappen uit angst.
Angst om in het ongelijk gesteld te worden.
Angst voor de kosten.
De angst iets verkeerds gedaan te hebben door een verkeersovertreding te maken.
Helaas komen automobilisten er mee weg door zich te beroepen op overmacht (de zon stond laag) wat vaak gedaan wordt; vaak als de snelheid en rijgedrag niet aangepast is aan de omstandigheden. Dit laatste kan vaak ook niet bewezen worden, maar de twijfel is er waardoor de verantwoordelijkheid vervalt.
De oorsprong in fietspaden ligt in deze wet (omgekeerde bewijslast), omdat ook gemeentes een verantwoordelijkheid in weginrichting hebben voor al hun inwoners.
Lees:het recht van de snelste.
Niels, vetergang, van der Wal
