Experiment met maximumsnelheid op fietspad

[Snoek043]

Dat is een waar woord, Niels. Helaas willen veel mensen de openbare ruimte voor dingen. Een snelfietspad tussen Dieren en Arnhem ging niet door, omdat het pad door de bebouwde kom van Velp moest en er geen plek te vinden was waar bewoners parkeerplekken voor auto's wilden opofferen voor het fietspad. Stel je voor dat je je auto niet meer voor de deur kunt parkeren. Gruwel. Het zou mooi zijn om overal wegen voor auto's en aparte wegen voor fietsen te hebben, maar dat betekent dat sommige straten dan niet meer voor auto's toegankelijk zijn en er minder parkeerplaatsen zijn. Dat is voor veel mensen en gemeentebesturen vele bruggen te ver.

https://www.kennisnetwerkparkeren.nl/nie...s-dat-niet

Stel u voor: een wijk waarin auto’s voorgoed geweerd zijn – tot groot genoegen van beleidsmakers, maar tot groot ongenoegen van al diegenen die daadwerkelijk een voertuig nodig hebben.  Uit het artikel haal ik volgende briljante zaken:

• Pakketbezorgers ontberen hun bestelwagen en staan voortaan met een steekkar en zware dozen op de stoep, terwijl ze hals over kop heen en weer moeten sjouwen. Heerlijk, die gezonde work‑out tussen de voordeuren van de bewoners!  Laat ze die pakketten maar zelf afhalen, probleem ook opgelost.
  
• Vaklieden, van loodgieters tot elektriciens, dienen hun gereedschapskist voortaan per steekkar naar elke klus te transporteren. Een verademing voor hun conditie, maar ongetwijfeld een uitdaging voor hun punctualiteit.
  
• Ouderen die eens in de zoveel tijd naar het ziekenhuis of de supermarkt willen, mogen zich verheugen op eindeloze reserveringsprocedures voor één enkele deelauto – mits die niet net door iemand anders is geclaimd.
  
• Gezinnen met jonge kinderen – kinderzitjes, buggy’s en zwemspullen inbegrepen – worden geconfronteerd met het onvermijdelijke dilemma: passen al die benodigdheden wel in een compacte deelauto, of moeten zij dagelijks uitwijken naar de ouderwetse gezinsbus?
  

Dat één deelauto “drie tot elf” privéauto's vervangt, klinkt wellicht indrukwekkend in academische kringen. In de praktijk is het echter volstrekt onrealistisch voor wie op wisselende tijdstippen en uiteenlopende locaties een betrouwbaar vervoermiddel nodig heeft. Men dient zich dan ook af te vragen of een dergelijke illusie van gedeelde mobiliteit werkelijk bijdraagt aan de reële behoeften van bewoners, pakketbezorgers en professionals – of slechts een theoretisch kunstje blijft dat langs de realiteit glijdt.