Mijn (on)Gezondheid

[Wim -de roetsende]

Dit wordt een persoonlijk draadje en aangezien ik altijd lang van stof ben zal het niet kort zijn.

Geen behoefte aan? Gewoon niet gaan lezen! 

Het verhaal heeft trouwens wel een goede afloop (spoileralert).



Veel ligfietsers weten wel dat ik lang geleden (21 jaar) echt heel erg ziek ben geweest. Op mijn blog staat ook een heel verhaal en zelfs in Ligfiets& heeft mijn gedicht/verhaal gestaan.  
[ https://roeifietsen.blogspot.com/p/wie-ben-ik.html ]

Ook heb ik ergens een keer iets geschreven en dat heet: Fietsen met Kanker! (meestal wordt er gefietst tegen kanker, vandaar die titel).


Toch even kort. In 2003 werd er CML (Chronische Myeloïde Leukemie) vastgesteld. Ik ben 1 jaar heel erg ziek geweest en het 2e jaar krabbelde ik langzaam weer uit het dal. Mijn ziekte is chronisch en ik neem aan dat iedereen dan weet dat het niet weg gaat. Ervan genezen kan dus ook niet. Ieder half jaar ga ik naar het ziekenhuis en dan worden mijn bloedwaarden gecontroleerd. Dat wat mijn ziekte veroorzaakt is meetbaar in het bloed en dus ook nog altijd aanwezig. 
Ik slik iedere dag 1 pil die 20 jaar lang ruim €100,- per pil kostte en nu nog maar een tientje. Oh ja, ik slik ook iedere dag een plaspil, omdat mijn medicijnen als bijwerking vochtophoping in het lichaam hebben.

En daar wil ik het nou over hebben.

Voor de kerstvakantie en ook al lang daarvoor was ik flink aan het kwakkelen met mijn gezondheid. Ik bleef maar hoesten, had last van slijm in de longen en ik kreeg geen snelheid meer in de fiets. Ik ging van ruim 30km/u naar 15km/u en dan is er dus echt wel iets aan de hand.

Daarom kreeg ik van de huisarts antibiotica. Het hielp geweldig. Na 4 dagen slikken, ging mijn snelheid weer naar 30km/u.
Na een week waren de pillen op en 4 dagen later was het weer <20km/u.
Dus ik kreeg nog een kuur en dat hielp weer supergoed. Op de 4e dag was de OBT en die 150km was goed te doen.

Ondertussen was ik echter flink vocht gaan vasthouden. Mijn normale 77,5kg was ondertussen 83,5kg geworden. 
Antibiotica houdt blijkbaar de werking van je nieren enigszins tegen.

Ik ben veel gaan drinken en heb een paar dagen een extra plaspil genomen. De antibioticakuur was ondertussen natuurlijk al lang afgelopen.

Daarna begon 'het grote afvallen'. Van 83,5kg ging ik naar 75,5kg. Ik had dus blijkbaar 8 liter vocht extra in mijn lichaam. Dat is dus meer dan 10% van mijn lichaamsgewicht.

De gevolgen zijn echter nog veel groter. Ik voel mij sinds 21 jaar iets minder moe. Een bijwerking van de medicijnen is namelijk ook dat ik altijd moe ben. Ik voel mij eigenlijk altijd alsof ik nog niet geslapen heb. Nu voel ik mij dus voor het eerst iets minder moe. HEERLIJK.

Ook fiets ik nu in februari al met zomerse snelheden. Voor anderen zijn die nog steeds lachwekkend, maar ik fiets nu zo gemakkelijk naar de 36/37km/u. Gisteren zag ik dat ik als topsnelheid zelfs 40km/u op mijn woon-werk-verkeer-route heb gereden.

Ik voel mij ook echt een flink stuk sterker.

Eind februari heb ik weer een afspraak met mijn Hematoloog (hij is ook een fietser) en dan ga ik eens vragen hoe dit allemaal kan.


Wordt vervolgd (voor wie wil).