Een leercurve is een designfout

[Bart Verbeek]

De meeste lezers op dit forum zullen denk ik wel gecharmeerd zijn van de verbeteringen die een ligfiets belooft ten opzichte van de tekortkomingen ("designfouten ") van een rechtopfiets.

Ter bestendiging van het levensgeluk zal ik ten alle tijden het advies geven om tekortkomingen in de wereld te omarmen en de bediening daarvan tot kunst en folklore te verheffen. Dit alles geheel in de stoïcijnse geest van Epictetus. Alleen de onverbeterlijke optimisten, de blije appelbollen zoals ik zelf zeg maar, zou ik durven adviseren om de standaard van het perfecte tot maatstaf te maken. Als het gevoel van harmonie en elegantie niet wordt bevredigd, dan is er mogelijk sprake van een "designfout". Een ongelukkige woordkeuze wellicht, tekortkoming is beter. Een paar voorbeelden.

• Het frotten met tandwielen op een snelweg.
  
• Het produceren van motorgeluid kost energie.
  
• Een zeilboot die scheef gaat hangen zodra het gaat waaien.
  
• Ruitenwissers waarvan de een teniet doet wat de ander heeft bereikt.
  
• Treinen die stoppen op locaties waar je helemaal niet moet zijn.
  
• Treinen die geen fietsen meenemen in de spits, zodat je er twee nodig hebt, één om naar het station te rijden en een tweede om ter plaatse naar je bestemming te fietsen.
  

Het aantal voorbeelden is eindeloos. Ik beweer niet dat voor al deze gevallen waarin het gevoel voor harmonie en elegantie geweld wordt aangedaan een perfecte oplossing voorhanden is. Wat ik wel beweer, is dat de omarming van tekortkomingen meestal alleen kan plaatsvinden door het cultiveren van een blinde vlek. Wie gelukkig is met die blinde vlek wil ik niet verontrusten. Maar gezien dit een forum is van blije appelbollen die de tekortkomingen van een rechtopfiets weigeren te omarmen durf ik over dit soort zaken wel te schrijven