Maximale luchtlijnlengte

[365cycle]

Theo van Andel reed ooit Parijs Amsterdam op een tweewieler met een heeeele lange stroomlijnkuip. dat ding ging volgens mij over de 3 meter lengte heen.

Zijwindgevoeligheid is vooral een probleem op een tweewieler. Ik heb weleens een poging gedaan met een gestroomlijnde tweewieler, als je denkt dat je in een driewielige velomobiel last hebt van de wind, nou... het voelde in die tweewieler als windkracht 9 in de Milan maar in werkelijkheid was het misschien 3 beaufort.
Met een driewieler gaan er wat andere wetten meespelen, waardoor je wind van opzij kan "gebruiken" om zichzelf tegen te werken, en dat heeft te maken met hoe we sturen. Laten we daar even beginnen - stel, we willen naar links:

- driewieler: draai je tiller naar links (niet te wild, want dan heb je ineens een tweewieler);
- tweewieler: draai je stuur naar rechts. Hierdoor val je een beetje naar links, waarna je de bocht in gaat, en naar links gaat sturen om dat onder controle te houden. In onderstaande video wordt dat mooi weergegeven.

Als we nu rechtdoor willen, en het waait hard van rechts, dan blaast die wind onze beide velomobielen dus naar links; dit moeten we corrigeren om rechtdoor te gaan.

Een goede stroomlijn is vaak ook lang; er zit dus een stuk overhang na het achterwiel, en daar blaast dus óók wind tegenaan. Met van boven gezien het midden van je achterwiel als scharnierpunt, zorgt die wind ervoor dat de neus van de velomobiel naar rechts wil. Bij de tweewieler zal dat het gevolg hebben dat hij naar links wil vallen; behalve dat je naar links geblazen wordt, wordt je zwaartepunt ook nog eens links van je "pad" gelegd; je moet dus een stuurcorrectie uitvoeren. Een driewielige velomobiel met een juist ontworpen staart (bijvoorbeeld de Milan of de Quest) wordt er echter rustiger van; er komt iets meer druk op het linkervoorwiel, maar de fiets corrigeert zichzelf. De Mango, DF en Alpha 7 zijn aan de achterkant veel korter, en dat is onderdeel van wat ze zijwindgevoeliger maakt.