11-Jan-2022, 02:57 PM
(11-Jan-2022, 02:22 PM)PietV* schreef: Klopt. Tijdrijders rijden het maximaal vermogen wat ze gedurende de gehele tijdrit kunnen leveren. Het optimale vermogen in combinatie met een optimaal koppel. Dat is dus nooit anaeroob over de gehele tijdrit. Wel bij het naderen van de finish.Sprinters gaan volledig anaeroob, met vermogenspieken in de meerdere kilowatts. Tijdritrijders rijden vaak minimaal 20 minuten (10 mijl), dan kan je niet 100% anaeroob rijden want hoeveel type 1 spiervezel ook, na een paar minuten zijn je spieren echt op.
De meeste wielrenners rijden - ook in een tijdrit - even anaeroob tijdens acceleratie, om daarna weer terug te zakken op een vermogen waarbij de hartslag onder het omslagpunt blijft.
Dat gezegd hebbende denk ik dat de waarheid in het midden ligt. Mijn omslagpunt ligt onder de 170, maar een hartslag van 170 (met bijbehorend vermogen) kan ik toch relatief lang volhouden, terwijl ik boven de 180 heel snel "op" ben. Bij 170 voel ik dat mijn spieren het langzaam steeds moeilijker krijgen en het vermogen loopt inderdaad terug, maar niet tot onder het vermogen dat ik op mijn omslagpunt lever; het gemiddelde ligt dan ook hoger. Op die manier reed ik soms van m'n kantoor naar huis met kruissnelheden tot zo'n 65 km/h; een rijstijl die ik niet langer dan zo'n 10 minuten volhoud. Na zo'n ritje fiets ik dan even uit, en dan voelen m'n benen heel zwaar en "dik" aan, alsof al m'n bloed zich daar opgehoopt heeft.
Ik ga er vanuit dat iemand in een tijdrit ook precies dat doet, en dan komt dat plannen weer om de hoek..
