11-Jan-2022, 12:46 AM
Ik rij zonder vermogensmeter en ook niet meer met mijn hartslagmeter. Alles wordt geregeld door mijn ademfrequentie. Zelden kom ik boven de 12 ademteugen/min. Mijn hartslag bij uitzondering boven de 120 slagen/min. Ademvolume middels buikademhaling en de slagvolume van het hart belangrijker dan een hogere ademfrequentie en hogere hartslag. Het slagaderlijk bloed is bijna altijd voor 98% verzadigd. Als de luchtwegen en de aders maximaal open zijn, krijgen de spieren altijd voldoende zuurstof om de aangevoerde glucose te verbranden en het overschot aan CO2 af te voeren. Zowel de ademhaling als de hartslag gaan op flow. M5 voor de rijder. Meer Meters Met Minder Moeite. Geen krampjes of spierpijn en geen glucose dip of "hongerklop"
Ik heb het nooit kunnen meten, maar ik rij langdurig op een vlak trapvermogen. Bij het klimmen een fractie meer, waarbij de trapfrequentie wat daalt.
Zolang ik kan schakelen en het vlakke trapvermogen kan leveren, kom ik op hellingen altijd boven.
Geen stress en geen krachtexplosies. Als 74 jarige heb ik nog geen elektrische ondersteuning nodig. Ook niet bij dagritten van 200 km. Maar herstellen van die 200 km duurt nu wel langer. Dat is de leeftijd.
Ik heb het nooit kunnen meten, maar ik rij langdurig op een vlak trapvermogen. Bij het klimmen een fractie meer, waarbij de trapfrequentie wat daalt.
Zolang ik kan schakelen en het vlakke trapvermogen kan leveren, kom ik op hellingen altijd boven.
Geen stress en geen krachtexplosies. Als 74 jarige heb ik nog geen elektrische ondersteuning nodig. Ook niet bij dagritten van 200 km. Maar herstellen van die 200 km duurt nu wel langer. Dat is de leeftijd.
